7000 kilometer van Amsterdam naar Banjul Gambia
Nederland -> Belgie -> Frankrijk -> Spanje -> Marokko / Westelijke Sahara -> Mauritanie -> Senegal -> Gambia

(Klik op foto's voor vergroting)
 
De Amsterdam Dakar Challenge 2005/6.

Een Barrel-rally zonder wedstrijd element maar wel met tijdsdruk. Een tocht, welke ik heb gereden met mijn vriendin Wendy. De Amsterdam Dakar Challenge staat open voor alle auto's. De regels om mee te mogen doen zijn eigenlijk heel simpel. De Auto mag iets duurder zijn dan 500 Euro, je hebt 150 Euro sleutel geld, zorg voor de nodige sponsors en succes. Ieder team rijd voor 'een' goed doel. Wij "The Daily Duck" Teamnummer 1508, reden voor de Jammeh Foundation for Peace. Éénmaal aangekomen, als we het halen, dan wordt de auto in ontvangst genomen door de organisatie, (kentekens en kentekenpapieren mee naar huis nemen) en de auto wordt dan geveild. Dat geld van de veiling gaat naar ons gekozen doel. Dat wisten we allemaal in Amsterdam. Toen nog niet wetend wat er allemaal zou kunnen gaan gebeuren onderweg. We hebben veel meegemaakt, beleefd en gezien. Het was zwaar, nat, droog, koud, warm en stoffig. De eerste kilometers (2500) naar Sotogrande CP1, ging vlekkeloos op een klein laadstroomprobleempje na. Na wat technische adviezen uit Nederland van Leen APK konden we weer verder. Op naar Spanje. Spanje het land van de costa's zon zee en zon? Waar was die zon eigenlijk? We hebben harde wind en veel, heel veel regen gehad met van alles er doorheen. Zo hebben we sneeuw, hagel, regen, regen, en regen gehad onderweg. Gelukkig zaten we droog in de Aca die lekker door snorde. Om de kilometers te halen moesten we doorrijden. Frank wilde pas de nacht doorbrengen NA Madrid. Om door Madrid te scheuren midden in de nacht (red. 0320h) met 110km/h (als je het al haalde door alle weg werkzaamheden, tarzan-bochten en chicanes) En dan 3 soms 4 banen voor jezelf te hebben is werkelijk fantastisch. We hebben gehoord dat andere teams net vóór Madrid zijn gaan slapen en de volgende dag uren en uren erover gedaan te hebben wat wij in nog geen half uur hebben gedaan. De nacht hebben we uiteindelijk doorgebracht tussen de vrachtwagens ergens op een parkeerplaats. De volgende morgen, ijs op de ramen en het was KOUD. brrrr vlug weer opweg naar het eerste punt, CP1. Het was mooi weer en de Costa's zagen er uit als echte Costa del Sol's. Het laatste stuk hebben we de kustweg genomen. Dwars door Marbella en alle andere zeer .... badplaatsen van Spanje.
 
CP1 SOTOGRANDE.

Eindelijk. Het gevoel van haast, haast haast is weg. Tijd om de andere teams te leren kennen, Douchen, eten en plannen smeden om verder te gaan. De volgende ochtend gingen we met de ferry naar Marokko. Het land met de meest vriendelijkste mensen, mooie landschappen en lekker eten. Door problemen met de 2 motoren die meereden besloten we (de groep waarin we opreden, Lada Niva, Volkswagen T3 Camper, Volvo 340 en de Suzuki Samurai alias de Bonsai) naar La Rash te rijden. Hoe klein is de wereld bleek daar wel. Een klein vissersplaatsje die niet op de route ligt kwamen we 2 motorrijders tegen uit Rotterdam, vrienden van ons. We hebben elkaar nog een goede reis gewenst op het afscheidsfeestje van Frans en Arnoud (www.2cv2africa.com) We konden niet te lang wachten en reden de volgende dag door richting Marrakech. Door de planning in tijd konden we Marrakesh 's avonds gelukkig nog bezoeken, wat zeker de moeite waard was.
 
Direct weer verder opweg richting naar Daklha. Hier op CP2 was het verzamelpunt om een gids in te huren. Dakla een arme stad in de woestijn. De weg hiernaar toe was lang en vermoeiend. Uren en uren het zelfde. Lange wegen, af en toe een politiepost, maar verder, zand, rots, nomaden, wat vet planten en verders niets. Een aparte weg, een saaie weg, een weg waar ik blij om ben, dat ik hem niet ook nog eens terug hoeft te nemen. Na uren en uren door deze desolate omgeving te gereden te hebben komen we aan op de camping van Daklah. Samen met ons groepje (gek scherend genaamd: De biertieten*) bouwen we een camp op. Want waar je ook staat, het waait. Op deze plek is het verzamelpunt net voor de grens van Mauritanie. Maar ook de plek om een Gids in te huren. Dit deden we met 5 auto's. Op deze Camping voegde nog een auto bij ons, een Opel Kadett Combi met 3 Studenten. Na veel onderhandelen Hadden we een Gids gevonden. Benny heet hij en zal ons helemaal naar Noackchott brengen.

Acadiane 


DyaneAca (nee niet verkeer gespeld). Opeens kwam er een Acadiane aan die er anders uitzag. Het was een Sloveen ook opweg door Africa met een wel heel erg goed geprepareerde Aca. Alleen... wat was het nu precies voor een aca? Navraag bleek dat het een Joegoslaaf was geweest vroeger die omgebouwd was van een Dyane naar een Bestel Dyane. Het model heb ik wel eens vaker gezien, maar nooit van dichtbij. Op de camping stonden ze gebroederlijk naast elkaar en zo konden we de verschillen duidelijk zien. De Avond was gezellig, maar met de tijd in ons achterhoofd hoe vroeg we moesten vertrekken, kropen we allemaal vroeg ons bed in. 


0600uur vertrokken we met Benny onze gids door de mist door de woestijn opweg naar Mauritanie via de politieposten. Dat we een Gids hadden was geen overbodige luxe. Hier kwamen we achter bij de grens van Marokko en Mauritanie. Het stuk niemands land is kilometers lang, zonder wegen, heuvels, vol met autowrakken en rommel. Oja, en Géén bordjes waar je heen moet. Een stel Engelsen waren verdwaald in dit niemandsland tussen Marokko en Mauritanie en hebben daar 4 uur rond gedoold. Na de grens welke weer net zo makkelijk ging als in Marokko zijn we in Mauritanie opweg naar Nouhabidou. Hier zouden we een rustdag hebben, maar gelukkig slaan we die hier over. Een stad om eens gezien te hebben, en daarna NOOIT meer. Zo vies, zo arm, zo zo zo NOT!!!! (klein detail: op deze camping is een jas 's nachts uit de tent gestolen van een ander team terwijl ze er lagen te slapen. Paspoort, geld, alles foetsie) De volgende morgen vertrokken we weer naar ... een berg zand. We gingen (net voor een politiepost) van de hoofdweg de woestijn in. Direct al lucht uit de banden laten lopen voor meer grip. Ik zette de druk op 0,9 bar. Enkel af en toe een pad, maar verder alleen zand zand en nog eens zand. Maar ook rotsen, keien, achtergelaten auto's, honderden uitlaten, een carterbescherming van een Acadiane (ja die van ons ligt daar ook ergens). Onze gids leiden ons door de woestijn en had er zichtbaar lol in. Vlakbij ons kamp stopte de Opel (waar Bennyonze gids inzat) en Benny ging achter het stuur zitten. Plankgas spoot hij ervandoor. Zo een zandduin op en kwam zonder vast te zitten weer terug bij ons. Wat hij kan, wil ik ook kunnen dacht ik. De ervaring om met een eend over een zandduin te rijden was enorm. Dat dat mogelijk is! Achter de volgende zandduin sloegen we onze kamp op voor de nacht. De wind viel stil om 2100h maar het zand bleef dwarrelen en kwam overal. Een vermoeide dag. Maar helaas zou het de volgende dag nog zwaarder worden dan vandaag. Ondanks de stukken die we gehad hadden, het mulle zand was het goed te doen. Helaas gebeurde 'het' op de laatste, maar tevens de zwaarte etappe in de woestijn. Chassispoot 1 geknikt! Voor wie nog nooit in de Sahara heeft gereden, je moet net die snelheid hebben om niet vast te komen te zitten, maar ook weer niet niet te hard gaan om het stuk te maken. Er precies tussenin en de slechte (?) stukken ontwijken. Klinkt simpel, is het niet. 3 Hobbels (kleine bergen) deden de rechterpoot knikken. Met behulp van Thule dakdrages van de Volvo 340, die we in het chassis hebben geslagen en een spanband onder de auto door konden we verder rijden. oké, hij stuurde wat zwaarder, schakelde wat zwaarder, maar we zitten in The Middle of Nowhere en dus moesten we door. Door naar de Camping ????? aan het strand. Door redelijk voorzichtig te rijden en met behulp van verschillende Nissan Patrols zijn we door de duinen gekomen en aangekomen op de camping. De laatste nacht in de woestijn. 


De volgende dag gingen we bij laag water over het strand. Dit is een officiële weg (max 70km/h) ongeveer 100 km strand naar de hoofdstad van Mauritanie, Noackchot. Je komt langs vissersdorpjes, aangespoelde schepen, rotsen en prachtige duinen. Het laatste stuk ging nagenoeg plankgas ivm het opkomende water. Net optijd kwamen we aan in Noackchott. Auberge Sahara was onze verzamelpunt 3 (CP3). Zoals gewoonlijk sliepen we ook hier weer in de auto, maar helaas buiten de muren. Zoveel auto's konden niet op de binnenplaats van de herberg. Na een zeer zeer zeer verkwikkende douche gingen we aan de overkant van de weg een hapje eten. Dit keer zonder zand in je eten.  Bij terugkomst in de herberg bleek dat er 2 wagen opengebroken waren. De Lada Niva en onze aca. De Niva was veel kwijt. 3 tassen met alles erin. Wij waren maar een paar dingen kwijt namelijk mijn mooie blauwe warme Daka-jas, 2 oude spijkerbroeken, sport-handdoek, en mijn Sarong. Bananenrepubliek of niet, we hebben aangifte gedaan. Na 5 politiebureaus te hebben bezocht samen met een hulpje van de politie konden we zelf op mijn laptop in het Frans onze aangiftes typen. Deze hebben we voor 5 Euro (?) uit kunnen printen bij een internetcafé en na lang zeuren dan eindelijk de stempel en een handtekening van de Commissaris. Dit gedoe heeft ons 15,5 uur, 20 Euro en een Nederlands politie overhemd gekost.

De volgende morgen na een welverdiende rustdag zijn we zonder gids naar de grens van Senegal gereden. In Senegal moeten we in colonne rijden vanwege het `Carnet de passage`. Auto´s ouder dan 5 jaar komen Senegal niet zomaar in, tenzij je betaalt. De weg naar de grens vanaf Rosso (ook een grensplaatsje) was dik 100 km, onbegaanbaar en onverhard. Washboard-weg met enorme putholes. Hier hebben we een puthole gepakt en voor de tweede maal knikte het chassis en reden tegelijkertijd een velg krom. Alles, maar dan ook alles trilt kapot op deze zogenaamde wegen. Iedereen werd er ook chagrijnig van. Aangekomen bij de grens en na het betalen van bij elkaar 150 Euro kwamen we eindelijk Senegal in. 

In colonne naar de Zebra-Bar die gerund wordt door Zwitsers. Onderweg in Mauritanie, idealiseerde we deze bar als een paradijs. Koud bier, warme douche heerlijk eten, normaal ontbijt.... Aangekomen in het donker en elke kei die scheef lag op de weg raakte ik met het chassis. De vonken vlogen er soms vanaf. Helaas maar 1 avond en 1 ochtend op deze geweldige plek. Het eten stond al klaar voor ons allemaal, en het bier vloeide rijkelijk. De nacht viel vroeg in, iedereen was moe en voldaan.


De volgende ochtend Op het moment van wegrijden naar Dakar, brak de stuurstang. Dit alles ten gevolge van het gebroken chassis. Dit hebben we ter plekke bij de Zebra-bar gerepareerd om toch maar Dakar te kunnen halen. Kosten 20 Euro, een zoeklicht en wat t-Shirts. Echt repareren was er niet bij, door een te sterk lasapperaat en gebrek aan materialen. Gelukkig bleven een paar teams achter om ons te helpen waaronder een beroepslasser. Deze heeft de stuurstang zo goed en zo kwaad als het kon gelast en met een mannetje of 7 konden we de aca optillen en op een paar oude velgen zetten. Hierdoor was de aca weer recht. Materiaal om hem zo vast te lassen was er niet, maar wel een ronde buis die erg stevig was. Deze ipv doorslijpen, door gelast en in iedere poot ipv de thule dakdragers de nieuwe dikke lange buizen in geramd.  Met 6 uur vertraging en los van de kolonne konden we toch door rijden, ondanks de vele politieposten. Laat, moe, vies en stoffig kwamen we aan in Dakar Lac Rose. Met applaus werden we ontvangen en werd het tijd voor een feestje.

Met één dag rust, wat vermaak met een oude Land Rover en een Quad door de duinen van Dakar en Lac Rosse gingen we door in colonne naar de grens van Senegal en Gambia. Ondanks de reparaties, knikte de auto verder en verder door, sturen ging weer licht maar de stuurstang zat los. Rollend, drukkend en sturend de grens over richting Ferry.

We hebben in tegenstelling tot andere teams die zes uur moesten wachten, maar één uur moeten wachten om op de oude Nederlandse veerboten te mogen. Aan de andere kant stond een politie escorte klaar om ons te begeleiden naar de camping. Bij zeer hoge uitzondering mochten de Amsterdam Dakar Challengers onder de "Arches" door rijden. Dit is normaal alleen voor de President van het land bestemd. Diep in de nacht, uitgeput maar voldaan, kwamen we aan op de camping met een wrak van een auto. Wendy heeft de laatste 90 km achterin gelegen voor het gewicht (de voorbanden liepen aan bij het schutbord) De dag erop was er de ceremonie, ontvangst bij de Vice President van het land. Een hele ervaring om zo ontvangen te worden in een land waar niets is. Radio TV, de hele mik-mak erbij was alleen dit al een hele aparte ervaring. Met certificaat een ervaring rijker verlieten we het stadshuis om nog even Banjul te verkennen.


Tijd om naar een hotel te gaan.. Tot nu toe hebben we van begin af aan in de Aca geslapen. Alle nachten. Douchen deden we in hotelkamers van andere teams, of gezamenlijke douches in de herbergen of hotels. Maar na zoveel dagen stof zand zon avonturen en belevenissen vonden we dat we wel 2 nachten luxe hadden verdiend. Op onze laatste dag hebben we de auto leeg gehaald en onze spullen die achter bleven weg gegeven aan de lokale bevolking of geruild tegen wat souvenirs. Een mens daar is al blij met een half suikerzakje of een vies t-shirt. De eenna laatste dag, nog even de toerist uithangen op een andere manier. Samen met een taxi chauffeur (Ford Sierra uit 1982, ouder dan onze aca dus) gingen we Serakunda verkennen. Onze taxidriver wist precies waar we allemaal heen moesten en naast dat hij ons van a naar b reed, was hij ook op de lokale markt onze gids. Ook aan deze dag kwam een einde... de volgende dag was de dag van de auto inleveren en naar huis gaan. De auto is ingeleverd, bij 1 van de 3 inzamelpunten. Dit stelde niet veel voor, je rijd de auto naar het inzamel punt, voor ons hotel, je ontvangt een soort van vrijwaring van de president, geeft elkaar een hand overhandigt de sleutels en thats it. nog eenmaal afscheid van dACAr, onze aca, snik, en met een dubbel gevoel nog eenmaal een laatste blik. De kentekenplaten hebben we eraf gehaald en dragen we bij ons als souvenir.
 
We hopen dat het geld goed terecht komt en dat de nieuwe eigenaar van onze Acadiane de auto weer kan herstellen, zodat hij er een bedrijfje mee kan beginnen en zijn familie te eten kan geven en zijn kinderen naar school kan laten gaan.
 
Per vliegtuig in 6 uur terug in koud, vies, nat Nederland, waar een warm welkoms comité ons staat op te wachten. (die op schiphol allemaal stonden, onwijs bedankt, stelletje gekken !!!!)
 
We zijn blij dat we deze reis heb mogen maken mede dankzij onze sponsors. Zonder hen was het nooit gelukt.
Het was zwaar, de auto dACAr, die ons 7000 kilometer heeft vervoerd door 9 landen en 2 contineten is een wrak, maar het was meer dan de moeite waard!!!
 
Frank sf en Wendy
 
Meer info staat op www.acadiane.nl en alle foto's (4000 stuks) zijn te vinden op www.wimlex.nl in Hi-Res (3x klikken op de foto) of door direct te klikken op onderstaande links.

Link 1 - Link 2 - Link 3 - Link 4 -  Link 5 -  Link 6 -  Link 7 - Link 8

Voor een eerder Bericht over deze rally klik hier

Laatste update: donderdag 20 april 2006